Van speeltuin tot buurtcentrum: de tomeloze passie van Rene Kronenburg
Vijftig jaar actief in het Utrechtse welzijnswerk. Dat is geen carrière, dat is een levenswerk. En wat voor één! Eind maart 2026 gaat René Kronenburg met pensioen, na een unieke loopbaan die bol staat van passie, betrokkenheid en onverzettelijk geloof in mensen.
Die passie begon al vroeg. Op 14-jarige leeftijd was René vrijwilliger in een Utrechtse speeltuin. Wat toen begon als betrokkenheid bij de buurt, groeide uit tot een levenslange inzet voor inclusie, ontmoeting en samenleven in de stad. In 2019 werd die inzet bekroond met een koninklijke onderscheiding: René werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. In datzelfde jaar startte hij bij DOCK als sociaal beheerder van Buurtcentrum Rosa, waar hij tot op de dag van vandaag, en tot zijn laatste werkdag, alles geeft voor de bewoners van Lombok.
Persoonlijke drijfveer
Renés motivatie komt niet uit boeken, maar uit ervaring. Als kind kreeg hij te maken met maatschappelijke afwijzing. Met een vader die bouwvakker was en een moeder van Duitse afkomst werd hij geweigerd op een eliteschool. Scholing bleef uit, maar één ding werd daar geboren: een diep gevoel voor rechtvaardigheid. Het gevoel van buitensluiting dat hij zelf had ervaren, gunde hij niemand.
Die overtuiging werd zijn kompas binnen het welzijnswerk en ook thuis. De voordeur van het gezin Kronenburg stond altijd open voor buurtgenoten. Iedereen was welkom.
Van het leger naar speeltuinmaker
Hoewel zijn hart al jong bij het speeltuinwerk lag, leverde vrijwilligerswerk geen inkomen op. René koos daarom tijdelijk voor een carrière in het leger. Maar toen hij een advertentie zag voor een waarnemend speeltuinwerker, volgde hij alsnog zijn hart. Hij gaf zijn goedbetaalde baan op en belandde, na omzwervingen langs verschillende speeltuinen, op het Bankaplein in Lombok. Een speeltuin waar niemand meer wilde werken.
De speeltuin was namelijk zwaar verwaarloosd, kind-onvriendelijk en zonder voorzieningen. Jongeren hadden er vrij spel en vernielden wat er nog was. Waar anderen chaos zagen, zag René een uitdaging. En die ging hij aan, dertig jaar lang.
De speeltuin als buurtproject
Wat René vanaf de jaren tachtig voor de speeltuin op het Bankaplein betekende, is nauwelijks te overschatten. Hij maakte de speeltuin niet alleen weer veilig en aantrekkelijk, maar bouwde haar samen met de buurt opnieuw op. Jongeren, kinderen en ouders werden betrokken bij het ontwerp, de keuze van toestellen en materialen, zelfs bij het ontwerpen van de speelbadjes.
Iedereen was welkom in de speeltuin, niet alleen de jongsten. De speeltuin werd een gezamenlijk project en raakte mensen in het hart. Jongeren die eerder sloopten, hielpen nu mee aan de wederopbouw en bleven betrokken. Waar anderen zouden kiezen voor uitsluiting, koos René altijd voor openheid.
Het resultaat: een leefbaardere en veiligere wijk Lombok, gedragen door de buurt zelf. Tot op de dag van vandaag zijn er vrijwilligers actief die ooit als jongere bij René begonnen.
Deze verbindende werkwijze leverde hem zijn koninklijke onderscheiding op. Daarnaast schreef hij het boekje Van bewaakte plaats tot speeltuin, waarin hij zestig jaar geschiedenis van deze oudste speeltuin van Utrecht vastlegde en de ontwikkeling van het Utrechtse speeltuinwerk. In 2022 kreeg zijn inzet een blijvend eerbetoon: het Bankaplein werd omgedoopt tot het René Kronenburgplein.
En ja, zelfs de liefde vond hij in de speeltuin. Zijn vrouw, eveneens werkzaam in het welzijnswerk, ontmoette hij daar. Bij hun huwelijk verhuisden twee speeltoestellen tijdelijk mee naar het stadhuis. Wat een fantastisch feest moet dat zijn geweest!
Grenzeloze passie
Renés succes is onlosmakelijk verbonden met zijn tomeloze inzet. Tijd was voor hem zelden een beperking. Dat maakte het soms pittig. Naast zijn werk in de speeltuin had hij namelijk ook een muzikale carrière en draaide hij in de weekenden op feesten en in clubs. Rene: “Ik werkte overdag in de speeltuin en ging ’s avonds door naar een feest om te draaien. Jarenlang sliep ik zes nachten per week in plaats van zeven.”
Naast slaap ontnam Rene zichzelf ook regelmatig vrije tijd, omdat hij iets gedaan wilde hebben voor de buurt. Zijn vrouw vatte het ooit treffend en met een fronsende wenkbrauw samen: “Waar ben je nu mee bezig? Je bent geld aan het inzamelen in je vrije tijd, zodat je op je vrije dag kunt werken.” Zo kennen wij Rene: grenzeloos, maar altijd vanuit liefde voor de buurt en haar bewoners.
René bij DOCK
Sinds 2019 werkt René bij DOCK, nadat de organisatie de aanbesteding in Utrecht won. Als sociaal beheerder van Buurtcentrum Rosa tilde hij het centrum naar een hoger niveau als verbindende plek in Lombok. Onder zijn hoede bloeide onder andere een grote meidenclub op, en hij organiseerde wijktours waarbij partners en bewoners samenkwamen. Altijd met het doel om verbindingen te versterken.
Ook Bevrijdingsdag is al jaren een waar festijn in Lombok, mede dankzij Renés inzet. Een dag waarop jong en oud elkaar laagdrempelig ontmoet en samen viert. Een jaarlijkse kers op de taart.
Van onschatbare waarde
René is altijd kritisch gebleven op het welzijnswerk en de veranderingen daarin. Hij nam geen blad voor de mond. De waardering van bewoners en hun belangen stond bij hem altijd bovenaan.
Wie met hem werkte, wist waar hij aan toe was. Gedreven door liefde voor mensen en een groot verantwoordelijkheidsgevoel nam hij geen genoegen met halve oplossingen. Kritisch richting opdrachtgevers en werkgevers, uitgesproken in zijn standpunten en nooit bang voor het stevige gesprek. Soms confronterend, altijd oprecht en precies daarom van onschatbare waarde.
